your friendly film person :)

Όπως αποδείχτηκε, όταν γράφεις/διαβάζεις καθημερινά στη δουλειά σου είναι δύσκολο να γράψεις μετά για σένα. Προσπάθησα να μην πιεστώ, περίμενα να έρθει η στιγμή της έμπνευσης και να την πιάσω από τα μαλλιά.

Η αγάπη στη ζωή μας βρίσκεται παντού, σε πολλές μορφές και δεν επιστρέφετε πάντα σ’ εμάς έτσι όπως θέλουμε. Είτε αυτό σημαίνει πόση αγάπη ή φροντίδα δίνουμε σε μια τέχνη, ένα όνειρο, ή πιο απλά έναν άνθρωπο. Οποία αγάπη της ζωής σου και αν σε τυραννάει, ελπίζω τα παρακάτω λόγια να σου φανούν χρήσιμα.

Προχωρώντας σταθερά,

Ν.

🙂

---

Κανείς δεν μπορεί να σε σώσει από ένα σπίτι που το έχεις κάνει δικό σου. Ακόμα και αν το όνομα σου κρύβεται μόνο στις γωνίες, τα φυτά και το ντεκόρ. Ακόμη και αν, χρόνια μετά, ούτε στο κουδούνι της εξώπορτας δεν υπάρχεις.

Κάποια μέρα, το ίχνος ύπαρξης σου εντός του χώρου δεν θα επαρκεί. Οι μεγάλες θυσίες δεν θα σου ανταποδώσουν τον σεβασμό που τόσο λαχταρούσες, τα δάκρυα σου δεν θα γίνουν ωκεανός να σε παρασύρει μακριά μαζί με τις γλάστρες σου. Τα μάτια σου πρέπει, μαζί με την σκέψη σου, να καθαρίσουν. Ή να αλλάξουν οπτική.

Θυμάσαι ποια είσαι έξω από αυτούς τους τέσσερις τοίχους; Που θέλεις να πας; Εξέτασε, πραγματικά, το σπίτι που έκανες δικό σου.

Είναι — τόσο στην όψη όσο και στην αίσθηση — το σπίτι σου;

Η απάντηση είναι απλή, μονολεκτική και την ξέρεις μόνο εσύ.

Τέντωσε τα άκρα, τα αυτιά και την αυτοεκτίμηση σου πέραν του υπαρκτού ορίου. Θα πονέσεις, αναπόφευκτα. Ίσως και ανυπόφορα.

Κάνε τα λάθη σου, μάθε να φεύγεις και να θωρακίζεσαι. Εν κινήσει θα βρεις ένα σπίτι πιο ζεστό. Μπαίνοντας ένα λατρεμένο βλέμμα θα σε περιμένει, βγαίνοντας θα παρατηρείς το όνομα σου στο κουδούνι φευγαλέα. Δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ανήκεις, ολοκληρωτικά, εκεί.

Δεν είναι στο χέρι μου, αλλά δεν θέλω να σε δω να χάνεσαι για κανέναν.