2026 is the new 2016!
Το millennial nostalgia ξεκίνησε κοντά Νοέμβρη του 2025 από το TikTok (όπως όλα τα trend πλέον), όπου οι Gen Z ανεβάζανε καρουσέλ από φωτογραφίες early 2010s: χρωματιστά κινητά Sony Ericsson, iPods, cd players, κορίτσια με κοντά σκισμένα σορτσάκια και boho tank tops. Από πάνω με overlay ο τίτλος “pov: you are a teen in [όποια χρονιά θες από early 2010s]”. Σ’ εμάς που ζήσαμε αυτά τα ανέμελα εφηβικά/φοιτητικά χρόνια από πρώτο χέρι, ήταν σαν να μας έδωσε κάποιος το ΟΚ να ξεχαστούμε για λίγο.
Αφήσαμε το χάος του σήμερα για να επισκεφτούμε το χτες και να θυμηθούμε «τις παλιές, καλές εποχές». Η επικαιρότητα που μας βρίσκει παντού και πάντα, όλες τις ώρες της μέρας, μπορούσε λίγο να περιμένει. Τι κακό έχει εξάλλου να θυμόμαστε τα παλιά; Γιατί να μην επιστρέψει το early 2010s aesthetic και να μην προσπαθήσουμε να ξαναζήσουμε μια καλύτερη, πιο ήρεμη εποχή;
Γιατί ακόμα και η νοσταλγία πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει για να αφήσει χώρο να δημιουργηθούν καινούργιες αναμνήσεις. Όσο τρομακτικό κι αν φαίνεται το «καινούργιο».
Το 2016 2.0 (ή αλλιώς 2026) αποτελείται από throwback φωτογραφίες απ’ το γυμνάσιο/λύκειο/πανεπιστήμιο όλων όσων το έζησαν, με ηχητικό χαλί το Lush Life της Zara Larsson, το Solo της Demi Lovato, και εννοείται το Fireflies των Owl City. Influencers όπως ο James Charles (που ήταν ένα από τα πιο δημοφιλής και memeable πρόσωπα της τότε εποχής) επιστρέφουν κι εκείνη στην παλιά τους αισθητική με tutorials για μακιγιάζ του 2016, ενώ εταιρίες όπως η Rare Beauty της Selena Gomez μας δείχνουν παλιές φωτογραφίες της σταρ.
Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί τα παιδιά του σήμερα θα ήθελαν να φέρουν πίσω τα Snapchat filters και τις ερασιτεχνικές φωτογραφίσεις high-contrast με φίλες μετά το σχολείο. Αν είσαι έφηβος και τυχαίνει να το διαβάζεις αυτό: μπορείς να το κάνεις, μη σου πω μπορείς να το κάνεις και καλύτερα. Απλά άλλαξε κινητό, πάρε ένα παλιό των γωνιών σου και ένα mp3 player. Θα μπεις γρήγορα στο κλίμα.
Προβληματίζομαι με εμάς που μοιάζει να πιαστήκαμε από αυτό το millennial throwback σαν να ψάχνουμε να σωθούμε. Νιώθω ότι επικρατεί μια περίεργη ατμόσφαιρα στα social media, σαν να μην αφήνουμε περιθώριο στον εαυτό μας να ηρεμίσει. Αν είσαι 20 χρονών και άνω και δεν μιλάς για τι συμβαίνει στον κόσμο σήμερα στο feed σου, δεν σε νοιάζει αρκετά.
Είσαι βολεμένος και απαθής αν δεν δείχνεις σταθερά πόσο τα σκέφτεσαι και τα βλέπεις όλα… μέχρι που τελικά δεν βλέπεις τίποτα άλλο πέρα από ειδήσεις. Εκεί που νιώθεις αβοήθητος μπροστά στην κατάσταση που επικρατεί παγκοσμίως, γίνεσαι και ενοχικός. Έχουμε αφήσει να εννοηθεί πως ότι ανεβάζουμε πρέπει κάπως να βασίζεται στο πόσο μισούμε το σήμερα, αλλιώς δεν μας νοιάζει αρκετά ο συνάνθρωπος που υποφέρει.
Η επιστροφή του 2016 μας έδωσε τρόπο να ξεφύγουμε χωρίς να μας κρίνει κανείς γι αυτό και να ονειρευτούμε φωναχτά μια πιο χρωματιστή εποχή, αφού το μέλλον φαίνεται όλο και πιο θλιβερό.
Είναι ένα τρομακτικό φαινόμενο και ενώ συμβαίνει σε μερικό βαθμό καιρό τώρα, όταν παίρνει μια διάσταση πιο viral όπως η τωρινή μπορεί να τσιμεντώσει την ιδέα ότι είναι ΟΚ το σήμερα να μην έχει τίποτα καλό, γιατί τα καλά ανήκουν στο χθες.
Θυμάμαι το 2022 έμπαινα online να δω τι κάνουν οι φίλοι και γνωστοί μου και έβλεπα stories του τύπου «βάζω αυτό το throwback για να μην σταματήσει να με δείχνει ο αλγόριθμος όταν ανεβάζω πολιτικό περιεχόμενο». Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι πλέον δεν δηλώνουμε ότι το κάνουμε, γίνεται στον αυτόματο. Ο τρόπος που χρησιμοποιούμε τα social media τα τελευταία 3+ χρόνια έχει αλλάξει ριζικά. Ενωθήκαμε όλοι για να προσπαθήσουμε να σώσουμε τους συνανθρώπους μας και την γη τους, μποϊκοτάραμε όποιους και όποια εταιρία τροφοδοτούσε πολέμους, και κάναμε μια μαζική συμφωνία να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το καλό όλων. Αυτή η συμφωνία επικρατεί και συμπεριλαμβάνει όποια άλλη αδικία πράττουν οι κυβερνήσεις και οι δισεκατομμυριούχοι κατά τους απλούς πολίτες.
Ο σκοπός των social media έγινε είδηση και ενημέρωση, και το δημιουργικό κομμάτι άλλαξε μορφή μαζί του. Ο μέσος χρήστης έπαψε να μπαίνει online για ψυχαγωγία ή για έμπνευση — τώρα έχουμε το doomscrolling. Σταματήσαμε να βλέπουμε vlogs πάνω από 10 λεπτά, challenges και χαζά diss tracks, αντ’ αυτού καταναλώνουμε εκατοντάδες βίντεο των 10-15 δευτερολέπτων την ημέρα που μας δείχνουν την κατάσταση του πλανήτη (καμιά φορά με λίγο χιούμορ όπως κάνει η σειρά Daily Scream του Spencer Hunt).
Έχει χαθεί η ισορροπία μεταξύ υλικού πολιτικής κριτικής/προπαγάνδας/σάτιρας και δημιουργικότητα «άσχετου» περιεχομένου στα feed μας. Οδεύουμε προς ένα μαζικό burnout αν δεν παίρνουμε ανάσα και αν αφήσουμε το μέλλον να παραμείνει «θλιβερό». Όσο πιο πολύ νοσταλγούμε το παρελθόν, τόσο παραπάνω αφήνουμε το μέλλον να σαπίσει. Αντί για να αρνούμαστε να βρούμε τα καινούργια καλά του σήμερα, μπορούμε να το δούμε κάπως αντικυβερνητικά (όπως το μποϊκοτάρισμα).
Ας αναζητήσουμε το ίντερνετ για καινούργιους καλλιτέχνες, καινούργια βιβλία, ας μοιραστούμε τις μικρές νίκες της μέρας μας! Λατρεύω τα memes απ΄την καναδέζικη παραγωγή Heated Rivalry, το comeback των πολυαγαπημένων YouTubers Dan & Phil, και όλα (μα όλα) τα account με χειροτεχνίες όπως πλέξιμο, κεραμική και ραπτική. Τώρα είναι πιο σημαντικό από ποτέ να ανεβάζουμε και να στηρίζουμε αυτούς τους creators, τώρα που απειλούμαστε από όλες τις πλευρές είναι σημαντικό να παραμείνουμε θετικοί. Έτσι, ίσως το 2026 αποδειχτεί πιο καλό απ’ ότι το φανταζόμαστε.
your friendly film person :) 
Leave a comment