your friendly film person :)

Άρρωστα θα κλείσει το 2025… κυριολεκτικά. Με βήχα, πονόλαιμο, και συνάχι, μόνο τον πυρετό γλίτωσα. Έτσι φαίνεται να πήγε για πολύ κόσμο η εβδομάδα των Χριστουγέννων, ο καθένας είχε το δικό του θέμα υγείας. Συγκριτικά με τους ανθρώπους γύρω μου, τα πέρασα πολύ εύκολα. Ποιος θέλει να περάσει τις γιορτές στο κρεβάτι, στον καναπέ, μέσα γενικά;

…

… εγώ. Εμένα μου αρέσει το μέσα. Το μέσα είναι ήρεμο και ζεστό σε αντίθεση με το έξω που είναι σκέτο χάος. Αλλά αυτό είναι συζήτηση για άλλη μέρα. Δεν καταλαβαίνω γιατί τις γιορτές πρέπει να ακολουθήσουμε ένα εγχειρίδιο χαζών κοινωνικών υποχρεώσεων. Τώρα που έχω αναρρώσει και μπορώ κουτσά-στραβά να συγκεντρωθώ για να γράψω, θέλω να το συζητήσουμε αυτό.

Θα Σε Δούμε Ε;

Ξέρουμε όλοι το «από μακριά και αγαπημένοι». Θα το πω και όποιος συμφωνεί ας συμφωνήσει: η υποχρέωση να παρουσιαστείς σ’ ένα τραπέζι σαν ενήλικας, χωρίς την θέληση σου, είναι προσβολή. Αν δεν θέλεις να δεις κάποιον τα Χριστούγεννα, όπως δεν θέλεις να τον δεις ή να του μιλήσεις την υπόλοιπη χρονιά, δεν έχεις λόγο να τον δεις τις γιορτές. Αντιθέτως, αν εντός του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού έχεις κάποιον που αγαπάς και θέλεις να δεις, μπορείς να εμφανιστείς για αυτόν/ην.

Θυμάμαι από παιδί πόσο μεγάλο ζήτημα ήταν τα οικογενειακά τραπέζια, και πόσο προσβλητικό/περίεργο το θεωρούσαν κάποιοι να μην κάνεις οικογενειακό τραπέζι τις γιορτές. Τελικά άξιζε να πας μια φορά, μόνο για το κουτσομπολιό (επίσης δεκτός λόγος να εμφανιστείς κάπου για λίγο και να φύγεις).

«Ντζιβιντζιλίκια»

Έτσι λέει ο πατέρας μου τα μικροπράγματα που μπορεί να πάρει κανείς από περίπτερα και μίνι μάρκετ. Κάθε χρόνο μου παρουσιάζει και ένα διαφορετικό σαν δώρο Χριστουγέννων, καμιά φορά τα επιλέγει και σε σχέση με πράγματα που του έχω πει ότι μου αρέσουν. Καταλαβαίνω όταν το κάνει τελευταία στιγμή, ίσα ίσα για να πει ότι κάτι έφερε, και όταν το σκέφτηκε λίγο.

Η σκέψη όντως μετράει παραπάνω από το αντικείμενο. Είμαι ο άνθρωπος που έχει ένα binder γεμάτο κάρτες γενεθλίων, σημειωματάκια, και ζωγραφιές. Αν δεν ξέρεις τον άλλον και δεν είσαστε σε κάποια ανταλλαγή δώρων τύπου secret Santa, δεν νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει η υποχρέωση να του πάρεις κάτι. Αν θέλεις να πάρεις κάτι στον άλλον, προσπάθησε να το κάνεις προσωπικό ή κάπως ενδιαφέρον. Η καλύτερη κίνηση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το DIY, κάτι δημιουργικό.

Το καλύτερο που έχει τύχει σ’ εμένα ήταν ένα CD με κλασσικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Minimum effort και μέγιστο Christmas spirit!

Σημείωση της chronically online Νάνσυς
Βλέπω άπειρα gift hauls, μου αρέσουν πολύ τέτοια εποχή, και πάντα υπάρχει κόσμος που θα γκρινιάξει ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να κάνουν γιορτές γιατί ζούνε σε εμπόλεμες ζώνες, είναι φτωχοί, άστεγοι, ή απλά δεν μπορούν να αγοράσουν δώρα. Εν μέρη το καταλαβαίνω, αφήστε όμως και λίγο τον άλλον να χαρεί. Δεν κάνει κακό να βλέπουμε και κάτι θετικό στο feed μας που και που.

Άγιος Βασίλης Στο Σπίτι, Σκρουτζ Στα Μαγαζιά

Αυτό κανονικά είναι για όλο τον χρόνο:

Υπομονή.

Μπορεί να είναι άγνωστη λέξη για πολλούς τις περισσότερες μέρες, αλλά ειδικά τις γιορτές που βγαίνουν όλοι έξω καλό είναι να την εξασκούμε. Εστίαση, εμπόριο και θέατρα δουλεύουν κανονικά, και είναι όλα υπερφορτωμένα με κόσμο. Ή οργανώσου από πριν, κλείσε τραπέζι, κανόνισε, ή περίμενε τη σειρά σου χωρίς να γίνεσαι η ελληνική θείτσα εκδοχή της Karen. Το ίδιο ισχύει και για τα μαγαζιά που πας να πάρεις το δώρο σου τελευταία στιγμή. Υπάρχει και το click & collect αν θέλεις κάτι συγκεκριμένο από πριν.

Δεν έχω χειρότερο από αγενείς ανθρώπους που αρπάζονται με την παραμικρή ατυχία. Δεν είπε κανείς να τους αγαπάς όλους, δείξε έναν σεβασμό στα άτομα τριγύρω σου που δουλεύουν χρονιάρες μέρες. Δεν σου οφείλει σε τίποτα να δείχνεις το χριστουγεννιάτικο πνεύμα στο σπίτι αν όταν βγαίνεις έξω με την οικογένεια σου μεταμορφώνεσαι στον Σκρουτζ. Είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό.

Μα Αυτή Δεν Είναι Η Εποχή Να Προσφέρουμε;

Ναι, και είναι ιδιαίτερα όμορφο όταν ο άλλος αφιερώνει χρόνο σ’ εσένα. Να σε δει, να σε πάρει τηλέφωνο, να σου στείλει, οτιδήποτε. Είναι πολύ όμορφο να βρίσκουμε τρόπο τις γιορτές να τις περνάμε μαζί, αλλά είναι αισθητή η διαφορά της θέλησης και της υποχρέωσης. Υπάρχει μια γενικότερη νοοτροπία που έχω ακούσει από τους ανθρώπους «παλιάς κοπής» ότι αν δεν πιέσεις τον άλλον να έρθει, δεν θα έρθει ποτέ.

Αν πραγματικά ισχύει κάτι τέτοιο, γιατί να θέλεις τον άλλον στο τραπέζι σου; Έχω υπάρξει πιεστική, δεν ήταν ωραίο και δεν βγήκε πουθενά. Βέβαια, γράφοντας όλα αυτά, πρέπει να πω ότι δεν έχω πάρα πολλούς φίλους. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που μπορεί να «γεμίσει» ένα τραπέζι, άρα πάρτε ότι γράφω με μια πρέζα αλάτι. Το μικρό τραπεζάκι φίλων και αγαπημένων όμως το είδα όλο πριν και ανήμερα τις γιορτές, και χαίρομαι ιδιαίτερα γι αυτό!

Όπως και αν ήταν οι δικιές σας γιορτές, ελπίζω να τις περάσατε με ανθρώπους που σας ξέρουν και σας αγαπούν. Με αυτούς που δεν βλέπουν την επίσκεψη ως υποχρέωση αλλά χριστουγεννιάτικη ευκαιρία για άραγμα με έξτρα μελομακάρονα, δωράκια και κρασί!