your friendly film person :)

Όποιος έχει μιλήσει μαζί μου πάνω από μια φορά (ή βλέπει τα story μου στο Instagram) ξέρει πόσο λατρεύω την αμερικανική σειρά Gilmore Girls. Πρέπει να την έχω δει εξ’ ολοκλήρου τουλάχιστον 5 φορές, και της τρέφω την ίδια αδυναμία που οι περισσότεροι τρέφουν για τα Φιλαράκια. Δεν την είχα πετύχει ποτέ σε κάποιο κανάλι μικρή, δεν θυμάμαι πότε την ανακάλυψα… όπως με τους ανθρώπους που αγαπάμε, από μια στιγμή και μετά είναι σαν να τα περάσαμε όλα μαζί. Τα sitcoms και οι σειρές του 2000 έχουν κάτι μαγικό που μου αγγίζει τη ψυχή, και νιώθω πως δεν αναπαράγεται από τις σειρές του σήμερα.

Με αφορμή την αγαπημένη μου σειρά των early 2000s, θα μοιραστώ λίγα πράγματα που με κάνουν να την βλέπω ξανά και ξανά κάθε χρόνο… και λίγες απόψεις σχετικά με το τι λείπει από τις σειρές που βγήκαν τα τελευταία 10 χρόνια.

Βάλε καφέ, βγήκε λίγο μεγάλο το post.

Για όποιον δεν έχει δει το Gilmore Girls, εδώ μια μικρή περίληψη των βασικών πληροφοριών που χρειάζεσαι πριν διαβάσεις παρακάτω:

Υπόθεση: Η Λόρελαϊ Γκίλμορ, γεννημένη σε πολύ πλούσια οικογένεια με στάτους και υψηλές απαιτήσεις, μένει έγκυος στα 16 της και αποφασίζει να φύγει από το πατρικό της για να μεγαλώσει την κόρη της Ρόρι μακριά από το μέρος που έχει μεγαλώσει όπου νιώθει φυλακισμένη μέσα σε χρυσό κλουβί. Βρίσκει δουλειά σαν καμαριέρα σ’ ένα μικρό ξενοδοχείο στο χωριό Stars Hollow στο Κονέκτικατ, κι έτσι καταλήγει να μένει εκεί μόνιμα.

Τώρα, 16 χρόνια μετά, η Λόρελαϊ από καμαριέρα είναι υπεύθυνη του ξενοδοχείου, και η Ρόρι ονειρεύεται να σπουδάσει στο Harvard. Είναι πολύ έξυπνη και διαβάζει ασταμάτητα (όχι αλήθεια, είναι συνέχεια μ’ ένα βιβλίο στο χέρι), την δέχονται στο διάσημο ιδιωτικό Chilton όπου έχει πολύ καλύτερες πιθανότητες να περάσει σε κάποια Ivy League σχολή. Γνωρίζοντας πόσο μεγάλη διαφορά θα κάνει να πάρει απολυτήριο η Ρόρι από εκεί, η Λόρελαϊ σπάει το no contact που είχε με τους γονείς της για να τους ζητήσει δανικά τα δίδακτρα του σχολείου.

—
Γίνεται ένας μικρός χαμός από εκεί και μετά. Η Ρόρι παρά την εξυπνάδα της δεν παύει να είναι έφηβη που μπλέκει με έρωτες και παίρνει λάθος αποφάσεις, η Λόρελαϊ αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τους πικραμένους γονείς της, και τρέχουν άλλες 4 υποθέσεις παράλληλα ανά σεζόν (όπως σε κάθε sitcom).

Χαρακτήρες που αναφέρω παρακάτω
Σούκι Σεντ Τζέιμς: κολλητή της Λόρελαϊ και εξαιρετική σεφ, δουλεύουν μαζί και έχουν όνειρα να ανοίξουν δικό τους ξενοδοχείο. Λατρεύει την μαγειρική πάνω απ’ όλα, είναι η ζωή της.
Λουκ Ντεινς: ιδιοκτήτης του Luke’s Diner στη κεντρική πλατεία του χωριού, ερωτευμένος με τη Λόρελαϊ και υπερπροστατευτικός προς τη Ρόρι που την βλέπει σαν παιδί του.
Έμιλυ Γκίλμορ: η μητέρα της Λόρελαϊ — κοκέτα, αυστηρή, καθώς πρέπει. Θέλει μόνο τα καλύτερα για τη κόρη της, που είναι να παντρευτεί κάποιον άντρα που να της παρέχει τα πάντα για να μην χρειαστεί ποτέ να κουραστεί. Βλέπει στην εγγονή της μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει τα χρόνια που έχασε με τη κόρη της.

---

Η φαντασία που θέλεις να γίνει πραγματικότητα

Ο μικρός κόσμος του Stars Hollow ενώ εμπεριέχει μια φαντασία, δεν «κλοτσάει» με τις απλές, καθημερινές καταστάσεις που απεικονίζει. Αυτό το «συνοικιακό χωριό» με λιγότερους από 10.000 κατοίκους μοιάζει σαν να βγήκε από παραμύθι. Καθαροί δρόμοι, μεγάλες εποχιακές γιορτές και events, υπάρχει μια σκηνή μέσα στην εκκλησία του χωριού που επειδή είναι μόνο μια την μοιράζονται οι διάφορες θρησκείες μεταξύ τους! Αυτό κι αν είναι ειδυλλιακό…

Όπως το τεράστιο διαμέρισμα της 20-κάτι Μόνικα στα Φιλαράκια δεν μας «κλότσησε» μέχρι να μεγαλώσουμε λίγο και να αναρωτηθούμε πόσο ενοίκιο πληρώνει, όπως η ζωή των υποτίθεται έφηβων στο Gossip Girl ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή αλλά δεν μας ένοιαζε — αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα και δεν έχει ξανασυμβεί (με την ίδια επιτυχία) στις πιο σύγχρονες σειρές αντίστοιχου είδους.

Από το τεράστιο σπίτι που μένουν το πρωταγωνιστικό ντουέτο μάνα-κόρη μέχρι το εσωτερικό του βιβλιοπωλείου του χωριού (που ζήτημα να το βλέπουμε συνολικά σε 3-4 σκηνές σε όλη τη σειρά), σκηνογραφικά υπάρχει μια υπερβολή στο Stars Hollow. Ακόμα και σε μέρη που πρέπει να φαίνονται λειτουργικά — όπως η κουζίνα του ξενοδοχείου Independence Inn που τρέχει η σεφ Σούκι Σεντ Τζέιμς. Φρέσκα φρούτα και λαχανικά παντού, εργαλεία μαγειρικής, κατσαρόλες, μάγειρες, όλα συμπυκνωμένα σε ένα κάδρο.

Υπάρχει πολύς κόσμος στο Reddit που συζητάει τέτοιου είδους σκηνογραφικές επιλογές σε σειρές. Ένα πολύ ωραίο post στο r/GilmoreGirls έχει μαζέψει πολύ κόσμο της εστίασης που ενώ εκνευρίζονται με την όψη των κουζινών που δουλεύει η Σούκι, κάποιοι ομολογούν ότι παρ’ όλα αυτά βλέπουν ξανά τη σειρά κάθε φθινόπωρο.

Η Μόνικα από τα Φιλαράκια και η Σούκι σαν χαρακτήρες έχουν κάποια παρόμοια «κολλήματα». Αγαπούν το φαγητό και το μαγείρεμα, είναι και οι δύο τελειομανής, και οι χώροι στους οποίους τις βλέπουμε να περνάνε τη ζωή τους ρεαλιστικά δεν τους ταιριάζουν. Όχι αισθητικά, πρακτικά. Το σπίτι της Μόνικας — που δεν αντέχει να βλέπει ούτε ίχνος σκόνης — είναι γεμάτο άχρηστα πράγματα. Οι κούπες και τα πιάτα είναι απλά ευθυγραμμισμένα/κρεμασμένα σ’ ένα ράφι (ούτε καν γυρισμένα ανάποδα τις περισσότερες φορές), τα τραπέζια του σαλονιού όλα έχουν πάνω διάφορα μικροπράγματα, και πέρα από το τραπέζι της κουζίνας που μένει σχετικά άδειο… είναι ο εφιάλτης του υποχόνδριου.

Επικρατεί ένας μαξιμαλισμός που οι μεγάλοι φαν το λένε «άποψη», αλλά δεν αναιρεί ότι μιλάμε για ένα τεράστιο σπίτι που είναι μπουκωμένο με όλων των ειδών υφές και επιφάνειες. Δεν υπάρχει περίπτωση μια εργαζόμενη μαγείρισσα/σεφ να είχε τον χρόνο και την ενέργεια να το διατηρήσει. Παρ’ όλα αυτά, δεν αμφισβητούμε πόσο φρικτά καθαρό είναι το σπίτι της Μόνικα Γκέλερ και δεν παύουμε να θέλουμε να ξαναδούμε τα Φιλαράκια.

Γιατί δεν μας νοιάζουν όλα αυτά; Γιατί δεν μας βγάζουν από το κλίμα εκείνη την στιγμή και δεν παρατάμε τη σειρά; Οι λεπτομέρειες και η προσοχή σε αυτά τα πράγματα δεν είναι αυτό που κάνει μια σειρά καλή;

Οι υπερβολές στα σκηνικά και τα φωτεινά χρώματα στη τηλεόραση έχουν σαν νούμερο ένα στόχο να μας τραβήξουν τη προσοχή. Όταν ο θεατής θα κάνει ζάπινγκ, αυτό θα του κάνει την πρώτη εντύπωση. Στα sitcoms, ακόμα πιο σημαντικό κομμάτι είναι να ταυτιστεί το κοινό με τους χαρακτήρες που βλέπει μπροστά του για να το κρατήσει.

“Αχ, εγώ!”

«Γιατί σου αρέσει τόσο πολύ το Gilmore Girls;»

Εκεί που καταλήγω συνήθως είναι ότι μου φαίνεται πιο ‘ολοκληρωμένη’ η ιστορία που μας έδωσε η σεναριογράφος Amy Sherman-Palladino. Γενικά όλα τα σίριαλ έχουν πολύ «τρύπια» σενάρια, αναμφίβολα γιατί τρέχουν 5 διαφορετικές υποθέσεις με 15 χαρακτήρες εμπλεκόμενους στη κάθε μια ανά σεζόν, και όσο περνάει ο καιρός ξεχνιούνται διάφορα μικρά ή μεγάλα πράγματα που έχουν ενταχθεί ως θεσμικά (ή αλλιώς canon events). Ενώ υπάρχουν πάρα πολλές «τρύπες» στην τεράστια ιστορία των Gilmore Girls, βρίσκω τον εαυτό μου να ταυτίζεται με πολλούς παραπάνω χαρακτήρες όσο πιο πολύ το ξαναβλέπω.

Αυτό κάνει όλη τη διαφορά για μένα.

Το Gilmore Girls ξεκίνησε το 2000 και ολοκληρώθηκε το 2008, με το spinoff μιας σεζόν Gilmore Girls: Α Year In The Life να ακολουθεί το 2016. Η ιστορία που έγραψε η Sherman-Palladino δεν σταμάτησε στη Λόρελαϊ, τη Ρόρι και τους κοντινούς τους φίλους/την οικογένεια τους. Έχτισε έναν μικρόκοσμο γεμάτο ιδιαιτερότητες και τρελές καταστάσεις μέσα στον οποίο μπορείς κι εσύ σαν θεατής να νιώθεις ότι μεγαλώνεις μαζί του. Υπάρχει μια ποικιλία από γενιές που όλες έχουν τη δική τους ιστορία και μοναδική εξέλιξη. Αυτό από μόνο του διαχωρίζει το έργο της Sherman-Palladino από τα περισσότερα πασίγνωστα sitcom, και χωρίς να θέλω να επαναλαμβάνομαι: είναι κατόρθωμα. Είναι εντυπωσιακό ότι ένας άνθρωπος μαζί με τους συνεργάτες του κατάφεραν να βάλουν μέσα σε μια σειρά τόσα πολλά είδη ανθρώπων.

Έχω άπειρα ωραία παραδείγματα όπως την πολύ αδικημένη κολλητή της Ρόρι, αλλά θα επικεντρωθώ στους δυο αγαπημένους μου χαρακτήρες στο φετινό rewatch:

Τον Λουκ Ντέινς και την Έμιλυ Γκίλμορ.

Όταν ο Λουκ και η Έμιλυ αλληλεπιδρούν το κάνουν για έναν μόνο λόγο και αυτός είναι οι δυο πρωταγωνίστριες της σειράς μας. Στις στιγμές που πρέπει, αφήνουν όλες τους τις διαφωνίες στην άκρη για να σταθούν στη Ρόρι και στην Λόρελαϊ — η Έμιλυ όμως δεν παύει να ξεκαθαρίζει ότι από πλευράς της ο Λουκ δεν κάνει για τη κόρη της. Ο Λουκ σπάνια της φέρνει αντίρρηση, κρατώντας αποστάσεις για το καλό όλων. Δείχνουν αμοιβαίο σεβασμό ο ένας στον άλλον, και ας μην τα βρίσκουν πουθενά.

Ο Λουκ είναι κάτι σαν πατέρας στη Ρόρι. Όσο ο πραγματικός της πατέρας, το high school sweetheart της Λόρελαϊ, εξαφανίζεται όποτε του καπνίσει, ο Λουκ είναι πάντα παρόν. Ο «κατσούφης» του Stars Hollow με τον καλύτερο καφέ του χωριού, ο μοναχικός, λιγομίλητος Λουκ είναι ένας πληγωμένος ενήλικας που η καλοσύνη του έχει εκμεταλλευτεί πολλές φορές στο παρελθόν. Είναι επιλεκτικός με τους ανθρώπους που θα ανοιχτεί και σκληρός με αυτούς που θεωρεί οικογένεια.

Η Έμιλυ είναι σκληρή με όλους, σε ακραίο βαθμό. Από οικιακές βοηθούς μέχρι και τον ίδιο της τον άντρα — στόχος της είναι να καλλιεργήσει την τέλεια εικόνα για να παραμείνει η οικογένεια Γκίλμορ στους ελίτ. Προσέχει κάθε λεπτομέρεια, αφιερώνει όλο της τον χρόνο οργανώνοντας εκδηλώσεις για τους γνωστούς και φίλους της οικογένειας, και σε κρίσιμες στιγμές εκείνη θα αναλάβει το κοινωνικό κομμάτι της δουλειάς του άντρα της για να μαζέψει πελάτες. Είναι η επιτομή της upper class trad wife, και είναι πολλές φορές ανέκφραστη ή «ψεύτικη» από συνήθεια.

Υπήρχαν αρκετά rewatch που η Έμιλυ για εμένα ήταν απλά εκνευριστική… αλλά είναι κι αυτή μια μόνιμα αδικημένη γυναίκα. Μέσα στην προσπάθεια της να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες του ονόματος Γκίλμορ, χάνει τον εαυτό της και την προσωπική της ταυτότητα. Έτσι χάνει και τον σεβασμό των ανθρώπων γύρω της, προ πάντων της Λόρελαϊ, γιατί δεν διαχωρίζει την ανθρώπινη πλευρά της από τον ρόλο της ως πρότυπο της κοινωνίας.

Ο Λουκ είναι το ‘πεπρωμένο’ της Λόρελαϊ στη σειρά, όλοι θέλουν αυτοί οι δυο να καταλήξουν μαζί. Πέρα από ρομαντικός, ο Λουκ θέτει κάποια ξεκάθαρα όρια και ενώ έχει στιγμές που δεν επικοινωνεί σωστά, αναγνωρίζει τα λάθη του. Εξελίσσεται μέσα από τις ατσουμπαλιές του και με τον καιρό, καταφέρνει και γίνεται συναισθηματικά έτοιμος για να ξεκινήσει μια σοβαρή σχέση με τη Λόρελαϊ. Δεν είναι «ο τέλειος άντρας» γιατί δεν υπάρχει τέλειος. Αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ σε αυτή τη σειρά συγκεκριμένα: κανένας μα κανένας χαρακτήρας δεν αντιπροσωπεύει απλά κάποιο στερεότυπο…

Reference!

… τα στερεότυπα όμως χρειάζονται στα sitcom γιατί από αυτά παίρνουμε τα τρομερά quotable moments!

Το πιο εθιστικό κομμάτι στα sitcom και στις διαχρονικές σειρές είναι τα διάφορα αστεία που γίνονται memes ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!! Το πιο χαρακτηριστικό τρέχων αστείο στα Gilmore Girls είναι η υπάρξει του Κιρκ, ο οποίος είναι λίγο σαν τον Σέλντον Κούπερ του χωριού, με τη διάφορα ότι αλλάζει hyperfixation και δουλειά κάθε μέρα. Στο πιλοτικό επεισόδιο είχε άλλο όνομα και, fun fact, κανονικά δεν ήταν γραμμένος σαν επαναλαμβανόμενος ρόλος στη σειρά. Ξεκινάει επιχειρήσεις οι οποίες καταρρέουν από τη μια στιγμή στην άλλη, βοηθάει τον δήμαρχο του χωριού σε ότι χρειάζεται και ενώ είναι ενήλικας μένει με την μαμά του.

Τα inside jokes του Gilmore Girls είναι αρκετά αφηρημένα, ένα από τα πιο κουλά είναι από όταν ο Κιρκ αποφασίζει να πουλήσει μπλουζάκια με αποσπάσματα από συζητήσεις που ακούει συχνά στο Stars Hollow.

Σαν χαρακτήρας δεν έχει βάθος (σε αντίθεση με τον Σελντον του Big Bang Theory), υπάρχει ξεκάθαρα για comic relief και για να τυραννάει τους συγχωριανούς του. Φέρνει μια έξτρα τρέλα μέσα στο ήδη πολύχρωμο Stars Hollow που τα κάνει όλα ακόμα καλύτερα!

Το αγαπημένο, πατροπαράδοτο sitcom που όλοι ξέρουμε θα έχει γέλιο του κοινού ή laugh track, και χαρακτήρες γύρω από συγκεκριμένα γνωστά στερεότυπα.

Ο Μπάρνι Στίνσον του How I Met Your Mother είναι το πρώτο πρόσωπο που μου έρχεται στο μυαλό. Ο γυπαετός που μιλάει σχεδόν αποκλειστικά μόνο για γυναίκες. Όλες έχουμε γνωρίσει έναν Μπάρνι σαν παράδειγμα προς αποφυγή, αλλά στην οθόνη (μακριά από εμάς) μας αρέσει να γελάμε με την μόνιμη παρενόχληση που προκαλεί σε ότι θηλυκό περάσει από μπροστά του.

Σε πάρα πολλά sitcoms υπάρχουν οι χαρακτήρες «σχεδόν-βιαστές, σίγουρα κρίπουλες». Ο Τσάρλι του Two And A Half Men, ο Χάουαρντ του Big Bang Theory, και άλλοι πολλοί (και πολύ χειρότεροι). Πολύς κόσμος ισχυρίζεται ότι το political correctness μας έχει φάει και γι αυτό δεν έχουμε πλέον καλές σειρές. Αυτό ίσως ισχύει, αλλά νομίζω ισχύει σε πολύ μικρότερο βαθμό απ’ όσο λένε.

Τι λείπει από τις σειρές τώρα;

Όσο κι αν αγαπώ το Gilmore Girls, δεν είναι τόσο η σειρά που θα βάλω για να γελάσω. Είναι σειρά για χουχούλιασμα, για να προσποιηθώ λίγο ότι δεν βρίσκομαι στην Αθήνα και να απορροφηθώ σε αυτό το κόσμο γεμάτο ηρεμία, καφέ, βιβλία και έρωτες. Είναι το ultimate comfort show του φθινοπώρου, και για εμένα δεν έχει εμφανιστεί κάποια σειρά που να το συναγωνίζεται σε αυτό.

Νομίζω ότι αυτό που λείπει αυτή τη στιγμή από τις σειρές μας είναι λίγη φαντασία παραπάνω. Οι παλιές σειρές είχαν μια περίεργη ισορροπία μεταξύ υπερβολής και ρεαλισμού, στα σκηνικά και πιο σημαντικά στους χαρακτήρες. Χτιζόταν ένας κόσμος που έμοιαζε πολύ με τον κόσμο που ζούμε αλλά σε κάποια μικρά πράγματα ήταν «μαγικά τέλειος». Ειδικά στα sitcoms και στο Δράμα — εγώ σαν θεατής θέλω χαρακτήρες που με κρατάνε μέσω των δυναμικών που δημιουργούνται μεταξύ τους, που μένουν σε σπίτια που θα ήθελα να μένω εγώ στην ηλικία τους, και κάνουν τρέλες που δεν θα έκανα εγώ.

Έχουμε παραγίνει προσεκτικοί να καταφέρουμε την τέλεια απομίμηση της πραγματικότητας και δεν αφήνουμε χώρο για κάτι που να κάνει τον άλλον να ξεφεύγει εντελώς. Μπάτσοι που οργανώνουν χαζές δοκιμασίες στα γραφεία τους (Brooklyn Nine Nine), online blog που βγάζουν στη φόρα όλα τα βρόμικα μυστικά των παιδιών του σχολείου (Gossip Girl), όλα είναι πιθανά σε έναν κόσμο όπου δεν σκέφτεσαι τη δουλειά σου. Τους λογαριασμούς σου. Τα προβλήματα σου.

Αυτό μας λείπει, να ονειρευτούμε όχι μόνο στα πλαίσια του εντελώς φανταστικού αλλά και στα πλαίσια του σχεδόν πραγματικού. Αυτό εμένα με εμπνέει, με χαλαρώνει και με διασκεδάζει.