your friendly film person :)

Παει ο παλιός ο χρόνος…και άφησε πίσω του πολλές καταστροφές. Πρώτη και κυριότερη οι πόλεμοι – κατά των γυναικών, των ανθρώπων στη Γάζα (που δεν είναι πόλεμος, είναι γενοκτονία), η γενικότερη κατάντια της Ελλάδας… όλα φαίνονται να πήραν κάπως απότομα την κάτω βόλτα. Η πικρή αλήθεια είναι πως δεν ήταν απότομο, απλά εμείς αρχίσαμε να συνδεόμαστε και να μοιραζόμαστε τις δυσαρέσκειές μας και τα θέλω μας. Από εκεί που κουβέντες για εργασιακά δικαιώματα ήταν ταμπού, με τη βοήθεια του TikTok όλοι ανταλλάξαμε εμπειρίες και απόψεις. Κάποιοι κατάφεραν μέχρι και να δικαιωθούν!

Αλλά για κανέναν δεν σταμάτησαν τα προβλήματα εκεί. Πέρα από τα κοινωνικοπολιτικά υπάρχουν και τα προσωπικά που δεν τα μοιραζόμαστε δημοσίως. Για μένα αυτό που μπορώ να πω είναι πως το 2024 ήταν σαν μια μόνιμη κακοκαιρία: όταν δεν έβρεχε καταρρακτωδώς υπήρχε πάντα έστω και λίγη ομίχλη, λίγη μουχλίλα στην ατμόσφαιρα. Σαν να περίμενες απλά να ξαναξεκινήσει να βρέχει. Έπρεπε να κάνω πολλή υπομονή, να τσακωθώ, και αναγκάστηκα πραγματικά να βάλω τον εαυτό μου πρώτο.

Όλη αυτή τη περίοδο βλέπω τα photo recap γνωστών και φίλων, ήθελα να δώσω κι εγώ μια δικιά μου εκδοχή του recap της χρονιάς. Αντί για compilation από τις πιο όμορφες στιγμές του 2024, σας παρουσιάζω:

Το 2024 σε λίστα των 5

5 – έκανα πολύ Journaling

Είναι μια από τις καλύτερες συνήθειες που φέρνω μαζί μου στο 2025. Όταν ξεκίνησα να γράφω για μένα, για τις σκέψεις μου και για τις γενικότερες εμπειρίες μου, ξεκλείδωσα ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου. Στην αρχή έγραφα πολύ γενικά – τι έκανα μέσα στη μέρα, με ποιον μίλησα, τι καιρό έκανε. Δεν είναι εύκολο πράγμα να γράφεις για τον εαυτό σου, πόσο μάλλον να γράφεις τις σκέψεις σου (που εξ αρχής δεν θέλεις να τις σκέφτεσαι). Τίποτα που πραγματικά μπορεί να μας βοηθήσει σε βαθύτερο επίπεδο δεν είναι εύκολο.

Με προσπάθεια, επιμονή και λίγο ρομαντισμό (αν του αρμόζει) νομίζω όλα γίνονται πιο διαχειρίσιμα όσο περνάει ο καιρός.

Όταν αποφάσισα να ξεκινήσω να κάνω journaling, έθεσα σαν όρο ότι θα γράφω στα ελληνικά. Είναι μια γλώσσα που όλοι οι ξένοι συγγραφείς τη ζηλεύουν γιατί έχει ποικιλία λεξιλογίου που δεν τη βρίσκεις αλλού… ήθελα κι εγώ να την ανακαλύψω. Η ελληνική ορθογραφία μου δημιουργεί άγχος γιατί δεν την κατέχω στο επίπεδο που θα έπρεπε σαν ελληνίδα. Ότι έχω γράψει και υπάρχει σε αυτή τη γωνία του διαδικτύου έχει τσεκαριστεί από εμένα, φίλες μου, από όποιον έχει όρεξη να το διαβάσει και να το διορθώσει.

Ξεκίνησα το σημειωματάριο μου στα μισά του χρόνου γράφοντας μαγκωμένη, ανήσυχη και με μηδαμινή αυτοεκτίμηση. Όταν στα μέσα Δεκέμβρη κοίταξα ξανά τα γραπτά μου ένιωσα μια τεράστια χαρά. Δεν γράφω περίτεχνα ούτε “μοναδικά”, αλλά γράφω πλεον άνετα και από τη ψυχή μου. Κοιτώντας μήνα παρά μήνα τις γεμάτες σελίδες, ήταν σαν να με βλέπω να αναπτύσσομαι. Την μια μέρα έγραφα πως νιώθω άπραγη – την άλλη ξεκίνησα να σχεδιάζω το μπλογκ. Ένιωθα μόνη μου – την επόμενη εβδομάδα είχα γράψει για την εκδρομή που πήγα με τις φίλες μου. Δεν μου άρεσε κάτι, το αποδεχόμουν, το έφτιαχνα. Σε όσο καιρό χρειαζόταν.

Είμαι αυτή που είμαι σήμερα γιατί έγραψα και έμαθα για μένα. Και δεν θα σταματήσω ποτέ να το προτείνω σε όλους.

4 – βρήκα το αγαπημένο μου cocktail

Gin martini με ελιά, ακόμα καλύτερα αν είναι dirty martini. Ήταν γενικά η χρονιά που αγάπησα παραπάνω τις ελιές και το τζιν. Προηγουμένως, το go-to ήταν ουίσκι σκέτο ή old fashioned. Ακόμα το εκτιμώ και μου αρέσει αλλά μου έκλεψε την καρδούλα το τζιν πέρσι.

(Μια μικρή παρένθεση: αν ξέρετε κάποιο μπαρ στην Αθήνα που να κάνει ωραία martini και να μην σε κοιτάνε με μισό μάτι όταν το παραγγέλνεις, παρακαλώ γράψτε μου!)

3 – έφτιαξα Photo Album (κυριολεκτικά)

Ναι, σαν αυτά που είχαν οι γονείς μας και οι παππούδες μας.

“Μα Νάνσυ, έχουμε όλες τις αναμνήσεις πλέον στα χέρια μας, στο κινητό μας, γιατί να το κάνεις αυτό? Είναι σπάταλο και ακριβό.”

Έχω πολλές απαντήσεις σε αυτό αλλά θα μοιραστώ την πιο προσωπική: δεν μου αρέσω σε φωτογραφίες. Η ψηφιακή φωτογραφία μπορεί να επαναληφθεί ξανά και ξανά μέχρι να έχεις το αποτέλεσμα που θέλεις – εμένα όμως ποτέ δεν μου άρεσε τίποτα. Κατέληξε να είναι ανούσιο να προσπαθώ να βγω φωτογραφίες με παρέες, και κάπως έτσι κατάλαβα το 2024 ότι δεν είχα καμία φωτογραφία από εξόδους ή γενέθλια ή σημαντικές στιγμές που να φαίνομαι.

Ήθελα να έχω ολοκληρωμένες αναμνήσεις από τα 20s μου, και να υπάρχω στις αναμνήσεις με φίλους. Έτσι, πριν την πρώτη εκδρομή του καλοκαιριού πήρα μια παλιά Kodak Funshot – αυτές κάποτε μπορούσες να τις πάρεις απ’ το σούπερ μάρκετ, κάτι μιας χρήσης κίτρινες με φιλμ – σαν πείραμα. Δεν ήξερα πραγματικά τι έβγαινε στην φωτογραφία όταν με έβγαζε άλλος και δεν είχε νόημα να κάψω το φιλμ προσπαθόντας να βγει “μια καλή”. Μια βδομάδα μετά την εκδρομή που εμφάνισα/εκτύπωσα τις φωτογραφίες τις χάζευα ασταμάτητα. Έχω μια πάντα μαζί μου στο σημειωματάριο μου – τις υπόλοιπες τις μοίρασα σε όποιον ήθελε, και κάποιες τις κράτησα για μένα.

Το άλμπουμ για μένα είναι μια επιπλέον υπενθύμιση ότι ζω την ζωή μου όσο πιο όμορφα και δημιουργικά γίνεται, και ήταν μια αφορμή να σταματήσω να προσπαθώ να φαίνομαι τέλεια σε φωτογραφίες. Τελικά εκείνο το ζεστό συναίσθημα που νιώθουμε όταν βλέπουμε τα άλμπουμ άλλων διπλασιάζεται όταν βλέπουμε τα δικά μας… και μπορώ να πω πως στα πολύ δύσκολα σου δίνει ένα μεγάλο θετικό boost ενέργειας.

Με βοήθησε στις μοναξιές, στο να νιώθω καλά με το πρόσωπο και το σώμα μου, και στο να ξαναβρίσκω την θέληση να βγαίνω (όταν χρειάζεται). Βέβαια τ’ ότι εγώ έχω κόλλημα με τα χειροπιαστά archives δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχετε κι εσείς. Υπάρχουν πολύ ωραία apps για ακριβώς αυτό τον σκοπό, που συνδυάζουν και το journaling. Οι φωτογραφίες στο camera roll ξεχνιούνται, “θάβονται” – αξίζει πολύ να έχετε ένα ξεχωριστό άλμπουμ γεμάτο από τις αγαπημένες σας στιγμές.

2 – ξεκίνησα να μαθαίνω ένα καινούργιο skill

… για το οποίο θα υπάρξει ξεχωριστή ανάρτηση προς τα μέσα της χρονιάς. Ενώ γενικά δεν πιστεύω στο μάτι ούτε στη γρουσουζιά, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι κάτι που ήθελα από μικρή να το μάθω και δεν θέλω να το γρουσουζέψω. Νιώθω την ανάγκη να το προστατέψω μέχρι να “τελειώσει” η εκμάθηση μου.

Ο ελεύθερος χρόνος για οποιονδήποτε καλλιτέχνη είναι αναγκαίος. Πριν από το μπλογκ δεν είχα κάνει για πολύ καιρό κάτι εντελώς δικό μου, βοηθούσα σε πρότζεκτ άλλων. Αφιέρωνα την προσοχή μου και την δημιουργικότητα μου εκεί, κάποια πρότζεκτ τα πονούσα σαν να ήταν και δικά μου. Είχα πολύ καιρό να διανοηθώ καν ότι μπορώ να αφιερώσω χρόνο σε κάτι δικό μου, είμαι και γενικά φοβιτσιάρα σε αυτά. Ποτέ τίποτα δεν είναι αρκετά καλό. Με τον καιρό όμως το ξεπερνάω αυτό το άγχος.

1 – Επανήλθα σε μια μέση πραγματικότητα

3 χρόνια, σχεδόν ακατάπαυστα, έκανα μια δουλειά που πραγματικά την αγαπώ: ήμουν βοηθός σκηνοθέτη σε τηλεοπτικές σειρές. Από μια άποψη την έκανα manifest, από μια άλλη με στοιχειώνει σαν φάντασμα από τότε που αποφοίτησα απ’ το λύκειο. Έχει πάρα πολλά καλά το να δουλεύεις σε δημιουργικό κλάδο, κάθε μέρα είναι και μια καινούργια περιπέτεια, κάθε πρότζεκτ είναι σαν να ξεκινάς ξανά από το μηδέν. Έχει δράση, αλληλεπίδραση, και πολλή μαγεία. Έχει και πολλά κακά – ένα από τα πιο βασικά είναι πως η ζωή σου γίνεται η δουλειά σου. Μιλάς, σκέφτεσαι και αναπνέεις μόνο αυτό.

Ήταν 3 χρόνια γεμάτα, αλλά παράλληλα άδεια. Δεν είχα φίλους, δεν έβγαινα (γιατί εκτιμούσα και χρειαζόμουν τις 4-6 ώρες ύπνου που μου απέμεναν), δεν κανόνιζα τίποτα ή δεν εμφανιζόμουν όπου με καλούσαν. Όταν είσαι όλη μέρα με κόσμο, γνωστό και άγνωστο, κάποια στιγμή σε εξουθενώνει αυτό. Δεν θέλεις κανέναν. Στις αρχές του 2024 είχα φτάσει στα όρια μου. Παρ’ όλα αυτά, από πείσμα και μόνο, δεν έφυγα από τη δουλειά μου. Ενώ ήμουν μόνιμα άρρωστη, καταβεβλημένη, και γενικά εκνευρισμένη. Για να φύγω έπρεπε να απολυθώ – και αυτό ακριβώς έγινε.

Σε περίπτωση που δεν έχετε απολυθεί ποτέ από μια δουλειά που αγαπάτε, θα έλεγα πως η καλύτερη περιγραφή των συναισθημάτων που έρχονται με αυτό είναι βαθιά θλίψη. Με όλη την έννοια της λέξης. Μου έπεσε βαρύ τ’ ότι μίσησα τη δουλειά μου σε βαθμό που δεν άντεχα πλεον να την κάνω, ακόμα πιο βαρύ ήταν ότι έπρεπε να με πετάξουν έξω για να σταματήσω. Τις πρώτες μέρες ήταν ιδιαίτερα περίεργα γιατί πήγα από το να στέκομαι όλη μέρα στα πόδια μου στο να κοιμάμαι 10-12 ώρες. Ήταν έντονη αλλαγή προγράμματος από την μια μέρα στην άλλη.

Όταν ξεπέρασα το initial shock factor, μπήκα στο στάδιο της αυτομαστίγωσης και μετά από κανένα μήνα συνήλθα. Αποδέχτηκα την κατάσταση, πού έφταιγα, πού όχι, μάζεψα τα σκόρπια κομμάτια μου και προσπάθησα να μην κάνω περαιτέρω overthinking. Αντ’ αυτού, ευχαριστήθηκα κοινωνική ζωή και έκανα φίλες. Έζησα φοιτητικά, κάτι που δεν έκανα ποτέ στο παρελθόν. Γέμισα μπαταρίες από ενέργεια, αγάπη και όρεξη.

Θα σας αφήσω με μια ατάκα που όντως ειπώθηκε ακριβώς έτσι, σε τηλεφώνημα με το αγόρι μου, στα μέσα του 2024: ” Έρχεται Σαββατοκύριακο και κανόνισα να βγω όοοολο το Σαββατοκύριακο, το πιστεύεις;; “

---

Ήταν μια περιπέτεια το 2024 για μένα που με ανάγκασε να κάνω ολικό reset στον εαυτό μου. Νιώθω ιδιαίτερα ευγνώμων που είχα την δυνατότητα να εστιάσω σε αυτό. Όλα κάνουν τον κύκλο τους. Κάποια στιγμή η βροχή από στραβές σταματάει – έστω και για λίγο. Σηκωνόμαστε, τεντωνόμαστε, παίρνουμε μια ανάσα και προχωράμε. Με το κεφάλι ψιλά και πιο δυνατοί από την τελευταία φορά. Έτσι πιστεύω μπαίνω και στο 2025: ανανεωμένη, ατάραχη και έτοιμη για τον φετινό κύκλο!