your friendly film person :)

Καλησπέρα!

Είναι μια δροσερή φθινοπωρινή νύχτα στην Αθήνα, με αέρες που κουνάνε τις τέντες των πολυκατοικιών τόσο όσο χρειάζεται για να παραμένουν θορυβώδεις. Όπως καταλαβαίνεις και από τον τίτλο, αυτή δεν είναι μια τυπική μου ανάρτηση. Έχω λείψει καιρό και ήθελα να επικοινωνήσω κάπως – έστω και πιο πρόχειρα.

Μου αρέσει πολύ η πρόχειρη, αυθόρμητη γραφή. Όσο ωραίο κι αν είναι να οργανώνεις τις σκέψεις σου σε κάτι με λογική ροή παραγράφων και προτάσεων, ποτέ δεν θα το προτιμήσω από το εντελώς ερασιτεχνικό και μπερδεμένο «γράφω ότι μου κατέβει στο κεφάλι». Απόψε ήθελα απλά να πω ένα γεια, από την άνεση του κρεβατιού μου, γράφοντας απευθείας από το κινητό μου. Πόσο γαμάτο θα ήταν να μπορούσα να κάνω livestream όσο γράφω; Να βλέπει το κοινό μια οθόνη που σιγά σιγά γεμίζει με λέξεις. Κάποιες μένουν, κάποιες σβήνονται, άλλες (οι περισσότερες στη περίπτωση μου) να διορθώνονται γρήγορα απ’ το σωτήριο autocorrect, να φαίνεται η κάθε παύση για σκέψη ή αλλαγή που μπορεί να προκύπτει…

Εμένα θα μου άρεσε. Εγώ θα το παρακολουθούσα.

Εδώ και σχεδόν ένα μήνα έχω ξεκινήσει να γράφω ένα άρθρο που δεν μπορώ να τελειώσω. Όχι γιατί έχω κολλήσει ή δεν ξέρω πως, αδυνατώ να δώσω χρόνο και ενέργεια σε αυτό. Προσπάθησα πολύ τον τελευταίο καιρό. Δεν νιώθω πως είναι μάταια προσπάθεια, βγαίνει κάτι αρκετά αξιόλογο, αλλά το μυαλό μου αρνείτε κάθετα να ασχοληθεί. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν το σκέφτεται βέβαια, αντιθέτως το πρώτο πράγμα που μουρμουράει ο εσωτερικός αφηγητής που κουβαλάω μέσα μου όταν πέφτω για ύπνο είναι:

«Δεν το τελείωσες ούτε σήμερα.»

Παρ’όλα αυτά, απόψε με απόλυτη εσωτερική σιγή είπα να γράψω κάτι. Ένα σεντόνι όπως θα έστελνα σε φίλες μου ας πούμε, αλλά για το κοινό που για κάποιο λόγο θέλει ακόμα να διαβάσει κάτι δικό μου. Πολλές φορές δεν θέλουμε να μιλήσουμε φιλτραρισμένα με άτομα που νιώθουμε οικεία. Απλά θέλουμε να μοιραστούμε κάτι, να νιώσουμε πως κάπως απλώνουμε το χέρι μας και ζητάμε λίγη σύνδεση, προσοχή, λίγη φιλία ή αγάπη. Πολλές φορές έτσι νιώθω και για το γράψιμο: είναι μια οικεία οντότητα που θέλω απλά να συνδεθώ. Είτε προσωπικά μ’ εμένα και δικούς μου ανθρώπους, ή και πιο κοινωνικά μοιράζοντας τα γραπτά μου με τον υπόλοιπο κόσμο.

Ειλικρινά δεν μπορώ να εξηγήσω αυτή την ανάγκη καλύτερα.

Μια σκέψη: είναι ωραίο πράγμα να ζεις. Μου αρέσει πως άλλα ζωντανά πλάσματα αυτή τη στιγμή μπορεί να διαβάζουν αυτά που γράφω και να σκέφτονται κάτι δικό τους. Όταν μου στέλνουν μηνύματα έχοντας διαβάσει κάτι δικό μου με προσωπικές σκέψεις πραγματικά είναι πολύ όμορφο. Ένα μεγάλο κομμάτι του να είσαι ζωντανός είναι να συλλέγεις εμπειρίες και να μοιράζεσαι στιγμές με άλλα ζωντανά όντα. Έχεις δει τη Σμαράγδα στο ΤικΤοκ που έχει τρομερές γνώσεις άκυρες, αλλά και γεωγραφίας/γεωπολιτικής; Αν ποτέ είσαι κι εσύ στο κρεβάτι και θέλεις να χαλαρώσεις, πήγαινε βρες την. Βγάζει ακριβώς αυτή την ενέργεια, το «είμαι ζωντανή και είναι μαγευτικό».

Κι εγώ, είμαι ζωντανή και είναι μαγευτικό!

Σε καληνυχτίζω κάτω απ’ το ζεστό, μαλακό πάπλωμα μου. Πέρα από τη ζωή μου αρέσει υπερβολικά πολύ και ο ύπνος. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!