Μπήκα για πρώτη φορά σε μαγαζί με ρούχα και αξεσουάρ από δεύτερο χέρι (η λέξη «μεταχειρισμένα» ακούγεται λίγο λάθος… ή είναι η ιδέα μου;) όταν άνοιξε το Evocative Thread Treasures πίσω από το μετρό Αμπελοκήπων. Ακολουθούσα τη σελίδα του μαγαζιού και είδα ένα απίστευτο κίτρινο παλτό που το ερωτεύτηκα και ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να αφήσω να το πάρει άλλος άνθρωπος. Μπορώ να πω ότι η γκαρνταρόμπα μου – και κατ’ επέκταση η ζωή μου – έχει βελτιωθεί πολύ από τότε που ξεκίνησα να αγοράζω σχεδόν αποκλειστικά από μικρότερα, second hand/vintage μαγαζιά. Σε αντίθεση με το Shein ή το Zara, θα βρεις πράγματα ποιοτικά και οικονομικά χωρίς να χρειαστεί να σκεφτείς αν είναι μόνο το ένα ή το άλλο. Μάλιστα, η όλη εμπειρία του thrifting πιστεύω μπορεί να καταλήξει και σε μια μεγαλύτερη, πιο σοβαρή αναζήτηση μέσα σου: για στυλιστική ταυτότητα, προσωπικότητα και αυτοπεποίθηση.
“Don’t be ridiculous, Andrea. Everybody wants this. Everybody wants to be us. “ — Miranda Priestly [Meryl Streep], The Devil Wears Prada
Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος να κοιτάξουμε πως μπορεί να βοηθήσει η μόδα στο να χτίσει κανείς τον εαυτό του παρά στις cult favorite ταινίες και σειρές, μια από τις πιο σημαντικές η πασίγνωστη «Ο Διάβολος Φοράει Πράντα». Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Anne Hathaway ως τη «φρέσκια απόφοιτη πανεπιστημίου με μεγάλα όνειρα» Άντυ Σακς, κάνει ένα τρομερό ταξίδι στη καρδιά της Νέας Υόρκης δίπλα στους κυριολεκτικούς trend setters του κόσμου.
Στο τέλος της ταινίας, η Άνντυ απομακρύνεται από τον κόσμο της μόδας έχοντας βρει όχι μόνο την αυτοπεποίθηση να γίνει σπουδαία δημοσιογράφος, αλλά και ρούχα που αντιπροσωπεύουν την ολοκληρωμένη γυναίκα που χτίζει μόνη της. Αφήνει πίσω τη μακροχρόνια σχέση της, τη παλιά της ζωή, και ξεκινάει εκ νέου βάζοντας πρώτο τον εαυτό της χωρίς ενοχές.
Στυλιστικά κάνει έναν κύκλο, καταλήγοντας πάλι σ’ ένα κάζουαλ ντύσιμο στο τέλος της ταινίας που είναι πιο προσεγμένο και όχι τόσο «ότι βρήκα μπροστά μου αγόρασα». Το ωραίο ρούχο δεν είναι ένα εκκεντρικό σχέδιο, είναι η εφαρμογή του. Γι αυτό τα tailor made ρούχα έχουν άλλο prestige. Μπορεί να διαλέξεις το πιο εντυπωσιακό φόρεμα, αν δεν σου κάθεται σώστα θα φαίνεται φτηνό και άκομψο. Αυτό διαχωρίζει την αληθινή χλιδή από την απομίμηση, της οποίας η διαφορά όσο πάει χάνετε λόγω των influencers.
Κάποτε όταν θέλαμε να μάθουμε για τις off-camera ζωές των διάσημων, είχαμε περιοδικά «κουτσομπολιού» όπως το ΟΚ ή το Page Six. Είναι κάτι σαν τις γιαγιάδες του χωριού, μαζεύουν μισές πληροφορίες και φτιάχνουν σενάρια για να έχουν κάτι να ασχοληθούν. Το Instagram έχει αντικαταστήσει τα trash περιοδικά, δίνοντας μας την ευκαιρία να ξαναγυρίσουμε στον παλιό πατροπαράδοτο τρόπο κουτσομπολιού: τι ανέβασε αυτή, που είναι αυτός, αυτή έκανε στόρυ αυτό το μιμ άρα μάλλον χώρισε κτλ.
Πέρα από αυτό, το Instagram συνήθως μας δείχνει τους ανθρώπους στη πιο «προσεγμένη» τους μορφή, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα έχουν όλα λυμένα. Σαν να πηδάμε πάνω από την άβολη φάση ψαξίματως και αυτοδημιουργίας και να βρισκόμαστε κατ’ ευθείαν στην «απόλυτη αυτογνωσία». Ξέρω ποια είμαι, τι κάνω, και είμαι ισορροπημένη. Άκομα και να γνωρίζεις ότι όλο αυτό είναι ψέμα, δεν είναι εύκολο να αποστασιοποιηθείς και να θυμίζεις συνέχεια στον εαυτό σου ότι δεν τα έχουν όλοι οι άλλοι τα πράγματα στρωμένα όπως θέλουν.
Σε έναν άνθρωπο που ήδη παιδεύεται να αποδεχτεί ότι χρειάζεται η εξέλιξη και ότι είναι καλό πράγμα να μην τα ξέρεις όλα εξ’ αρχής, είναι μια υπενθύμιση ότι είναι ακόμα πολύ «ατελείς».
Έχω κάνει στο παρελθόν social media detox και έχω απομακρυνθεί από το Instagram ακριβώς γιατί ένιωθα περίεργα με τον εαυτό μου. Ήθελα πάρα πολύ να μπορώ κι εγώ να το παίξω fashionista, να ταξιδεύω, να έχω τέλειο δέρμα, να γυμνάζομαι, να τρώω μόνο υγιεινά φαγητά ΚΑΙ να προλαβαίνω να δουλεύω.
Το second hand shopping/thrifting ξεκίνησε ως ένας τρόπος να νιώσω «ψαγμένη» και να αγγίξω έστω και λίγο την εικόνα που έβλεπα online χωρίς να πάρει φωτιά το πορτοφόλι μου.
Στην αρχή αναζητούσα μόνο high fashion on a budget, όλους τους γνωστούς οίκους μόδας. Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο φίλτρο, αν αυτό που διάλεγα ήταν στο νούμερο μου ήταν απλά ένα ευχάριστο μπόνους. Νομίζω όλοι έχουμε περάσει logomania, εγώ το πέρασα μία φορά στα 12 και άλλη μια στα 20. Μάλλον δεν βοήθησε τ’ ότι πήγαινα σε ιδιωτικά σχολεία με άτομα σε άλλο tax bracket. Όταν σιγά σιγά έκανα λίγη έρευνα πάνω στους οίκους που θαυμάζω – συγκεκριμένα με είχε εντυπωσιάσει πολύ ο Thierry Mugler και το απίστευτο μιξ αντρογύνου και γυναικείου στυλ που πετύχαινε – κατάλαβα ότι παίρνοντας ρούχα γιατί είναι από κάποιο brand χωρίς καμία απολύτως δική μου άποψη, μειώνω όχι μόνο τον εαυτό μου αλλά και τους καλλιτέχνες πίσω από σοβαρά κομμάτια που έχουν σημαδέψει την ιστορία της μόδας.
Κάπως έχασα το ενδιαφέρον μου για μαγαζιά σαν το Zara κάπου εκεί. Προτιμούσα να αγοράζω ρούχα και παπούτσια συνειδητά όταν πραγματικά το χρειάζομαι ή πραγματικά το θέλω. Δεν έγινε αυτό από τη μια μέρα στην άλλη, καμιά φορά είναι και εντελώς ανέφικτο (πχ. αν μείνω με ένα ζευγάρι αθλητικά που κι αυτά αρχίζουν να καταρρέουν δεν θα κάτσω να σκέφτομαι αιώνια αν θα πάω σ’ ένα μαγαζί όποιο να ΄ναι ή αν θα περιμένω να βρω το τέλειο παπούτσι). Αρχίζει όμως και γίνεται κάτι πολύ μαγικό: ανοίγω τη ντουλάπα μου και ντύνομαι σε 5 λεπτά. Ναι, μπορεί να γίνει αυτό. Ούτε εγώ το πίστευα.
Με αυτή τη σιγουριά σιγά σιγά έχτισα και μια αυτοπεποίθηση που δεν καταρρέει με το παραμικρό εξωτερικό ερέθισμα. Τώρα είμαι σε μια φάση που πειραματίζομαι με αξεσουάρ! Προηγουμένως δεν μπορούσα, δεν μου έβγαινε καθόλου, και τώρα έχω αρχίσει κι εγώ να κάνω λίγο layering χωρίς να αγχώνομαι ότι φαίνεται υπερβολικό.
Ας κλείσουμε λοιπόν με αυτό:
Όσο μεγαλώνεις, όσο μαζεύεις καινούργιες εμπειρίες, θα εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος και εσωτερικά και εξωτερικά. Δεν υπάρχει λόγος να κάνεις fast-forward σ’ έναν ιδανικό εαυτό που δεν είναι πραγματικά δικός σου και δεν υπάρχει. Ζήσε όλες τις πτυχές, δοκίμασε στυλ όπως θα δοκίμαζες καινούργια πράγματα σε άγνωστα μέρη: χωρίς να το σκέφτεσαι πολύ. Απλά περνά καλά. Μην νιώθεις τη πίεση να αγοράσεις «ακριβά» κομμάτια εκτός budget, το ωραίο ρούχο βρίσκεται στο πως σε κολακεύει. Η μόδα είναι για να εμπλουτίζει τη ζωή μας, να χτίζει τον προσωπικό μας χαρακτήρα και να μας αναδεικνύει. Να φοράς εσύ το ρούχο, όχι το ρούχο εσένα.
“Fashion you can buy, but style you possess. The key to style is learning who you are, which takes years. There’s no how-to road map to style. It’s about self expression and, above all, attitude.” — Iris Apfel
your friendly film person :) 
Leave a comment