your friendly film person :)

Αυτή είναι η Αλίκη. Γνωριστήκαμε σ’ ένα θερινό σινεμά μέσω ενός κοινού γνωστού. Μια μέρα μετά τη προβολή συμφωνήσαμε να με βοηθήσει με μια φωτογράφιση που θα έκανα και ψάχναμε μοντέλο. Εκείνη τελικά δεν έκατσε, έγω όμως – για πρώτη φορά μετά τη καραντίνα – είχα έμπνευση και της έκανα μια εναλλακτική πρόταση.

Τυχαίνει να μένει Παγκράτι, και με αυτή τη μικρή πληροφορία ήξερα αμέσως τι θα ήθελα εγώ να τραβήξω. Δεν ήταν editorial, ούτε πολύχρωμο, ούτε πολύ επεξεργασμένο το project στο μυαλό μου. Ήθελα απλά να κάνουμε κάτι χαλαρό, να γνωριστούμε λίγο καλύτερα και να νοσταλγήσω λίγο.

Αυτή είναι η ιστορία της τέλειας μέρας στο Παγκράτι.

Είχε πέρασει άλλη μια εβδομάδα, ήρθε το Σαββατοκύριακο και ένιωσα μια ανάγκη να βγω έξω. Συνέβαινε σπάνια πριν από 2-3 χρόνια, αλλά ακόμα και όταν υπήρχε η διάθεση και ο χρόνος δεν υπήρχε διαθέσιμη παρέα. Το πρόγραμμα μου ήταν άνω κάτω, οι φίλοι μου έμεναν όλοι μακριά, κι εγώ με το ζόρι έβρισκα το κουράγιο να τραβηχτώ μέχρι λίγο παραδίπλα στο κέντρο. Είναι πολύ εύκολο να μιζεριάσεις όταν είσαι μόνος. Όσο συνηθισμένος και αν μπορεί να είσαι, και χρόνια να έχεις μάθει να είσαι καλά μόνος, καμιά φορά θα σου τη βαρέσει άσχημα.

Δεν ήθελα να μείνω σπίτι να σαπίσω. Ήθελα να κάνω πράγματα. Να ψωνίσω, να χαζέψω, να φάω ένα ωραίο γλυκό σε ένα καφέ και να προσποιηθώ ότι ζω ανέμελα. Ότι η εβδομάδα που με περιμένει δεν είναι βαριά, ότι δεν θα περιτριγυρίζομαι από κόσμο, φωνές, ευθύνες και βουητό για πέντε μέρες σερί μέχρι να ξαναβρώ δυο μέρες απόλυτης ησυχίας. Ήθελα να προσποιηθώ ότι έχω ζωή εκτός δουλειάς και ότι την ευχαριστιέμαι.

Έτσι κατέληξα να βγάζω τον εαυτό μου το πρώτο μου σόλο ραντεβού.

Τότε είχε μόλις ανοίξει τις πόρτες της η ανακαινισμένη Εθνική Πινακοθήκη, γύρω από αυτό το γεγονός έφτιαξα ένα μικρό προγραμματάκι για τον εαυτό μου:

Στάση 1η – Πινακοθήκη για να χαζέψουμε τα έργα τέχνης και το κτήριο πριν πλακώσει πολύς κόσμος (όντως ήμουν σχεδόν μόνη μου, ήταν υπέροχα)

Στάση 2η – Το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο για να πάρω πέντε βιβλία κι ας έχω αφήσει στη μέση άλλα δέκα

Στάση 3η – Καφές και τάρτα σοκολάτα μπίτερ στο αγαπημένο μου γατοκρατούμενο καφέ (ναι, το καφέ ανήκει στις γατούλες του Παγκρατίου και αν έχουν πιάσει τη θέση που σου αρέσει απλά συμβιβάζεσαι)

Αυτές οι δυο τελευταίες στάσεις έχουν γίνει πια στέκια μου, τα go-to μαγαζιά μου ή όπως αλλιώς θέλει να τα πει κανείς.

— ΛΕΞΙΚΟΠΩΛΕΙΟ —

Η ζεστή ατμόσφαιρα μέσα στο Λεξικοπωλείο είναι διαφορετική. Είναι οικεία αλλά και κάπως ονειρική, σαν να μπήκες πρώτη φορά στο σπίτι ενός ανθρώπου που θαυμάζεις και έχεις μοιραστεί πολλά μαζί του. Σε κάνει να θέλεις να τα εξερευνήσεις όλα, αλλά προσεκτικά, ευγενικά. Νομίζω δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα, εμένα με κάνει να θυμάμαι τον υπέροχο καθηγητή αγγλικής λογοτεχνίας που είχα στο γυμνάσιο.

Είναι ένα πολύγλωσσο βιβλιοπωλείο γεμάτο θυσαυρούς, παλιές εκδόσεις και self-published/indie κόμικς και βιβλία για όλες τις ηλικίες. Ναι, πουλάει και λεξικά. Όταν δεν νιώθω τόσο καλά και θέλω να ξεφύγω, συνήθως εδώ καταλήγω να έρχομαι. Για κάποιο λόγο αυτό το μαγαζί με κάνει να νιώθω σαν να έχω ταξιδέψει στο Παρίσι. Σαν να πήγαινα βόλτα, να χάθηκα και ξαφνικά να βρήκα αυτό το βιβλιοπώλειο κρυμμένο σ’ ένα στενό.

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, ειδικά για λάτρεις των βιβλίων είναι must visit σημείο. Ρίξε μια ματιά στα σκαλιά και βρες το καλάθι με τα τυλιγμένα βιβλία για ασφαλές και ενδιαφέρον blind date!

Όντας βυθισμένες μέσα σε τόσα διαφορετικά βιβλία, είχαμε την τέλεια ευκαιρία να μιλήσουμε με την Αλίκη για τα βιβλία που μας έχουν εμπνεύσει και τι διαβάζουμε τελευταία. Μου μίλησε για ποίηση και ξένη λογοτεχνία, της μίλησα για τα old classics που τώρα αρχίζω να εξερευνώ σοβαρά και φεμινιστική λογοτεχνία. Τσιμπήσαμε ένα βιβλίο η κάθε μια και περπατήσαμε λίγο παρακάτω στην επόμενη στάση μας!

— PETITE FLEUR ΠΑΓΚΡΑΤΙ —

Όταν ανακάλυψα το Petite Fleur πήγαινα συνέχεια. Όποτε μπορούσα ήμουν εκεί. Πήγαινα τόσο συχνά που το ανέφερα στη ψυχολόγο μου σε μια από τις συνεδρίες μας, κατευθείαν με ρώτησε αν είχα πάει στο Petite Fleur κοντά στο γραφείο της. Τότε έμαθα ότι είναι franchise, νομίζω έχω πάει σε όλα τα μαγαζιά τους πλέον. Το μόνο που δεν μου άρεσε τόσο είναι το μικρούλι μέσα στο Golden Hall, δεν μου βγάζει την ίδια χαρά και το ίδιο vintage feel.

Είναι το πιο υπέροχο μέρος για διάβασμα, για συγκέντρωση, για έναν μεσημεριανό καφέ, για ησυχία αλλά όχι αποπνικτική ησυχία. Παίζει χαλαρή τζαζ μουσική όλη μέρα, το βράδυ τα κοκτέιλ τους είναι εξαιρετικά, έχει μικρές μπουκιές αλμυρές και γλυκές. Όποτε έχει υπάρξει κάποιο reunion με παλιές φίλες ή κόσμο με τον οποίο θέλω να κουβεντιάσω άνετα χωρίς πολύ φασαρία (αλλά να έχει και λίγο κόσμο), πάντα η πρώτη μου πρόταση θα είναι αυτό το μαγαζί.

Η παραγγελία μου συνήθως είναι η ίδια όταν πάω, ανάλογα την ώρα αλλάζει μόνο το ποτό:

Πρωί είναι ένα καπουτσίνο διπλό, μέτριο, μαύρη τις καθημερινές/μέρες δουλειάς. Τα ΣΚ αποφεύγω τον καφέ, θα πιω συνήθως ένα τσάι Μικρός Πρίγκιπας κρύο ή λεμονάδα.

Μεσημερο-απόγευμα είναι η ώρα του κρασίου. Ένα ποτήρι λευκό (Μαλαγουζιά) και συνοδευτικά ένα σαντουιτσάκι (πρωτινό το vegan, περιέργως δεν έχει τρελή διαφορά από το μη-vegan και το θεωρώ λίγο καλύτερο!).

Βράδυ θα πάρω ένα κοκτέιλ, είναι ίσως η μόνη παραγγελία που κάνει κάποιους κύκλους, ας πούμε, σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Την μια μέρα θα πάρω μαργαρίτα, την άλλη το φοβερό τους μαρτίνι, αλλά πάντα πάντα πάντα θα πάρω το ίδιο γλυκό. Όχι μόνο το βράδυ αλλά κάθε φορά που είμαι εκεί και θέλω γλυκό. Τάρτα σοκολάτα, ειναι θεϊκή.

Ήταν ένα όμορφο τέλος για μια όμορφη φωτογράφιση. Η Αλίκη κι εγώ καθήσαμε σ’ ένα τραπεζάκι και μοιραστήκαμε αρκετές στιγμές από τις ζωές μας. Συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε πολλά κοινά, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, κι έτσι έφτιαξα άλλη μια υπέροχη ανάμνηση σε αυτά τα μέρη που ήδη αγαπώ πολύ.

Ελπίζω μέσα από αυτή την ανάρτηση, να μπήκες λίγο μέσα σε αυτή τη γαλήνη που νιώθω εγώ όταν βρίσκομαι σε αυτά τα μέρη, και να εμπνεύστηκες να κάνεις κάτι μόνο για σένα.

— —

Λεξικοπωλείο: Στασίνου 13, Αθήνα (Stasinou 13, Athens)

Petite Fleur Παγκράτι: Αμύντα 1, Αθήνα (Aminta 1, Athens)

Ρούχα από Mint Vintage Boutique: Ηροδότου 17, Κολονάκι (Irodotou 17, Athens)